هوش مصنوعی:
این متن عرفانی و شاعرانه بیانگر عشق و سرمستی ناشی از آن است. شاعر خود را عاشق چشمهای مست، سودازدهٔ بادهنوش، و سرگشته در پرستش عشق توصیف میکند. او از نیست شدن در هستی خود و مستی در عشق سخن میگوید و خود را در زمرهٔ رندان خرابات و ماهیان گرفتار در دام عشق میداند. این متن همچنین به مفاهیمی مانند تسلیم، وحدت وجود، و فراز و فرودهای روحانی اشاره دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عرفانی و پیچیدهای است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار خواهد بود. همچنین، برخی از مفاهیم مانند مستی و خرابات ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
غزل ۱۲۲۰ - ما عاشق چشم مست عشقیم
ما عاشق چشم مست عشقیم
سرمست می الست عشقیم ۱
سودا زدگان باده نوشیم
شوریده و می پرست عشقیم ۲
گلدستهٔ باغ لایزالیم
پیوسته چو گل به دست عشقیم ۳
از هستی خویش نیست گشتیم
هستیم چنانکه مست عشقیم ۴
در خلوت خانهٔ خرابات
رندانه حریف مست عشقیم ۵
مائیم که ماهی محیطیم
افتاده به دام شست عشقیم ۶
گه سید و گاه بنده باشیم
گه عالی و گاه پست عشقیم ۷
سرمست می الست عشقیم ۱
سودا زدگان باده نوشیم
شوریده و می پرست عشقیم ۲
گلدستهٔ باغ لایزالیم
پیوسته چو گل به دست عشقیم ۳
از هستی خویش نیست گشتیم
هستیم چنانکه مست عشقیم ۴
در خلوت خانهٔ خرابات
رندانه حریف مست عشقیم ۵
مائیم که ماهی محیطیم
افتاده به دام شست عشقیم ۶
گه سید و گاه بنده باشیم
گه عالی و گاه پست عشقیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۵۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۱۹ - فارغیم از ملک عالم فارغیم
گوهر بعدی:غزل ۱۲۲۱ - هر دمی نقش خیالی می نگارد نور چشم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
