هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که مخاطب را به ترک دنیای مادی و ورود به عالم عشق و مستی معنوی دعوت میکند. شاعر از مخاطب میخواهد که از خلوت صومعه بیرون آید، به میکده برود، در بحر عشق حل شود، و با نگاهی جدید به زندگی بنگرد. در نهایت، برای دیدن خداوند، باید به چهرهٔ سیدم (احتمالاً اشاره به معشوق یا پیامبر) نظر کرد.
رده سنی:
16+
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند 'میکده' و 'مستانه' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۲۸۶ - ای دل ز جهان ، جهان گذر کن
ای دل ز جهان ، جهان گذر کن
در عالم عاشقی سفر کن ۱
از خلوت صومعه برون آی
در گوشهٔ میکده مقر کن ۲
در بحر محیط حال حل شو
دامن چو صدف پر از گهر کن ۳
مستانه در آی درخرابات
یاران حریف را خبر کن ۴
از خانقه وجود و صورت
جز معنی عشق او به در کن ۵
بگذر ز حدیث دی و فردا
امروز صفات خود دگر کن ۶
خواهی که خدای را ببینی
در چهرهٔ سیدم نظر کن ۷
در عالم عاشقی سفر کن ۱
از خلوت صومعه برون آی
در گوشهٔ میکده مقر کن ۲
در بحر محیط حال حل شو
دامن چو صدف پر از گهر کن ۳
مستانه در آی درخرابات
یاران حریف را خبر کن ۴
از خانقه وجود و صورت
جز معنی عشق او به در کن ۵
بگذر ز حدیث دی و فردا
امروز صفات خود دگر کن ۶
خواهی که خدای را ببینی
در چهرهٔ سیدم نظر کن ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۲۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۸۵ - عالم سر آبی و سرابیست نظر کن
گوهر بعدی:غزل ۱۲۸۷ - در چشم پر آب ما نظر کن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
