غزل ۱۴۷۹ - گر چه آب حیات را مانی

گر چه آب حیات را مانی
در جهان جاودان کجا مانی ۱

ای که گوئی به پادشا مانم
غلطی کرده ای گدا مانی ۲

بر سر پل چه خانه می سازی
زود باشد که بی سرا مانی ۳

ما چنین مست و تو چنان مخمور
که به رندان بزم ما مانی ۴

درد باید که تا دوایابی
درد چون نیست بی دوا مانی ۵

از رفیقی سید عالم
حیف باشد اگر تو وامانی ۶