هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی است که بر بی‌ثباتی دنیا، رهایی از تعلقات مادی، و تسلیم در برابر اراده الهی تأکید دارد. شاعر از خواننده می‌خواهد که از دغدغه‌های دنیوی دست بردارد، به عشق الهی روی آورد، و از عقل جزئی که مانع شناخت حقیقت است، بگذرد. پیام اصلی، رسیدن به وحدت با وجود بی‌کران الهی و درک بی‌پایگی عالم است.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن برای درک و تجزیه‌وتحلیل، به بلوغ فکری و آشنایی با مبانی عرفان شرقی نیاز دارد. همچنین، برخی اشارات انتزاعی (مانند «منصوروار بر سر دار فنا برآ») ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا سنگین باشد.

غزل ۱۴۸۴ - دنیا حکایتیست حکایت چه می کنی

دنیا حکایتیست حکایت چه می کنی
حاصل چو نیست شکر شکایت چه می کنی ۱

والی مجو ولایت او را به او گذار
بی والی و ولی تو ولایت چه می کنی ۲

بحریست بیکران و در او ما مجاوریم
با بحر ما حدیث نهایت چه می کنی ۳

منصوروار بر سر دار فنا بر آ
بگذر ز هست و نیست به غایت چه می کنی ۴

عقل است دشمن تو و گوئی که یار ماست
چون دوستدار هست حمایت چه می کنی ۵

گوئی که میل ماست به غایت در این طریق
غایت چو نیست میل به غایت چه می کنی ۶

ترک هوای خویش بگو در هوای او
بی عشق او هوای هوایت چه می کنی ۷

الهام دوست میرسدت دم به دم به دل
ای بی خبر حدیث و روایت چه می کنی ۸

دریاب نعمت الله و جام مئی بنوش
با همدمی چنین تو حکایت چه می کنی ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۵۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۴۸۳ - هرکه از ذوق خبر دارد و داند سخنی
گوهر بعدی:غزل ۱۴۸۵ - ای خواجه در حجابی از خود صفا نیابی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.