هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که بر اهمیت عشق، صبر و تلاش در راه رسیدن به مقصود تأکید دارد. شاعر از مفاهیمی مانند عشق، درد، محبت، میخانه (نماد عرفانی)، و سفر معنوی سخن میگوید و مخاطب را به تلاش و همراهی با راهنمایان معنوی تشویق میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار بوده و نیاز به تجربه و دانش بیشتری دارد. همچنین، برخی از استعارهها مانند 'می و میخانه' ممکن است برای سنین پایین نامناسب تلقی شود.
غزل ۱۴۹۴ - در پی عشق روان شو که به جائی برسی
در پی عشق روان شو که به جائی برسی
دُردی درد بخور تا به دوائی برسی ۱
به سر کوی محبت به صفا باید رفت
باشد آنجا به فقائی به صفائی برسی ۲
می و میخانهٔ ما آب و هوای دگر است
خوش بود گر به چنین آب و هوائی برسی ۳
نرسی در حرم کعبهٔ مقصود به خود
همرهی جو که در این راه به جائی برسی ۴
بینوائی چه کنی برگ و نوائی به کف آر
نعمت الله بطلب تا به نوائی برسی ۵
دُردی درد بخور تا به دوائی برسی ۱
به سر کوی محبت به صفا باید رفت
باشد آنجا به فقائی به صفائی برسی ۲
می و میخانهٔ ما آب و هوای دگر است
خوش بود گر به چنین آب و هوائی برسی ۳
نرسی در حرم کعبهٔ مقصود به خود
همرهی جو که در این راه به جائی برسی ۴
بینوائی چه کنی برگ و نوائی به کف آر
نعمت الله بطلب تا به نوائی برسی ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۶۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۴۹۳ - هنر از بی هنر چه می پرسی
گوهر بعدی:غزل ۱۴۹۵ - عاقلی و نام عاشق می بری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.