غزل ۲۱۷۱ - گشته‌‌ست طپان جانم، ای جان و جهان برگو

گشته‌‌ست طَپان جانم، ای جان و جهان بَرگو
هین سِلْسِله دَرجُنبان، ای ساقیِ جان بَرگو ۱

سُلطانِ خوشان آمد، وان شاهْ نِشان آمد
تا چند کَشی گوشم؟ ای گوش کَشان بَرگو ۲

سِرّی‌‌ست سَمَنْدر را، زاتش بِنَمی سوزَد
جانی‌‌ست قَلَنْدَر را نادرتَر ازانْ بَرگو ۳

بِنْگَر حَشَرِ مَستان، از دستْ بِنِه دَستان
با رَطْلِ گِران پیش آ، با ضَربِ گِرانْ بَرگو ۴

زان غَمْزهٔ چون تیرش، وَابْرویِ کَمان گیرش
اسرارِ سِلَحشوری، با تیر و کَمانْ بَرگو ۵

بَرگو، هَله جان بَرگو، پیشِ هَمگان بَرگو
وان نُکته که می‌دانی، با او پِنِهانْ بَرگو ۶

از جامِ رَحیقِ او، مَست است عَشیقِ او
پیغامِ عَقیقِ او، ای گوهرِ کانْ بَرگو ۷

من بی‌زَبَر و زیرم، در پَنجهٔ آن شیرم
زَاحْوالِ جهان سیرم، زَاحْوالِ فُلانْ بَرگو ۸

زیر است نَوایِ غَم، وَنْدَرخورِ شادی بَم
یک لحظه چُنین بَرگو، یک لحظه چُنانْ بَرگو ۹

خورشیدْ مُعینَت شُد، اِقْبالْ قَرینَت شُد
مَقصودْ یَقینَت شُد، بی‌شکّ و گُمانْ بَرگو ۱۰

چون بُگْذری ای عارف، زین آب و گِلِ ناشِف
زان سو مَثَلِ هاتِف، بی‌نام و نشانْ بَرگو ۱۱

در عالَمِ جانْ جا کُن، در غَیبْ تماشا کُن
رویی به رَوان‌ها کُن، زین گَرم رُوانْ بَرگو ۱۲

من بی‌خود و سَرمَستَم، اینک سَرِ خُم بَستم
ای شاهِ زَبَردستَم، بی‌کام و دهانْ بَرگو ۱۳