غزل ۲۲۳۳ - ای ترک ماه چهره چه گردد که صبح تو

ای تُرکِ ماه چهره چه گردد که صُبحْ تو
آیی به حُجرهٔ من و گویی که گَل، بُرو؟ ۱

تو ماهِ تُرکی و من اگر تُرک نیستم
دانم من این قَدَر که به تُرکی‌‌ست آبْ سو ۲

آبِ حَیاتِ تو گَر ازین بَنده تیره شُد
تُرکی مَکُن به کُشتَنَم ای تُرکِ تُرک خو ۳

رِزقِ مرا فَراخی ازان چَشمِ تَنگِ توست
ای تو هزار دولت و اِقْبالِ تو به تو ۴

ای اَرْسِلان قَلِج مَکُش از بَهرِ خونِ من
عشقت گرفت جُملهٔ اَجْزامْ مو به مو ۵

زَخْمِ قَلِج مَبادا بر عشقِ تو رَسَد
از بُخلِ جان نمی‌کُنم ای تُرک گفت و گو ۶

بر ما فُسون بِخوانْد گُکْجَک یا قَشْلَرن
ای سُزْدَشِ تو سَیْرَک، سُزَدشْ قَنی؟ بجو ۷

نامِ تو تُرک گفتم از بَهرِ مَغلَطه
زیرا که عشق دارد صد حاسِد و عَدو ۸

دَکْتُر شنیدم از تو و خاموش مانْدم
غَمّازِ من بَس است دَرین عشق رنگ و بو ۹