غزل ۲۲۳۹ - رفتم به کوی خواجه و گفتم که خواجه کو؟

رفتم به کویِ خواجه و گفتم که خواجه کو؟
گفتند خواجه عاشق و مَست است و کو به کو ۱

گفتم فَریضه دارم، آخِر نشان دهید
من دوست دارِ خواجه‌‌‌‌ام آخِر، نِیَم عَدو ۲

گفتند خواجه، عاشقِ آن باغْبان شُده ست
او را به باغ‌ها جو، یا بر کِنارِ جو ۳

مَستان و عاشقان بَرِ دِلْدارِ خود رَوند
هر کَس که گشت عاشق، رو، دست ازو بِشو ۴

ماهی که آب دید، نَپایَد به خاکْدان
عاشق کجا بِمانَد در دورِ رنگ و بو؟ ۵

بَرفِ فَسُرده کو رُخِ آن آفتاب دید
خورشیدْ پاک خوردَش، اگر هست تو به تو ۶

خاصه کسی که عاشقِ سُلطانِ ما بُوَد
سُلطانِ بی‌نَظیرِ وَفادارِ قَندخو ۷

آن کیمیایِ بی‌حَد و بی‌عَدّ و بی‌قیاس
بر هر مِسی که بَرزَد، زَر شُد به اِرْجِعُوا ۸

در خواب شو زِعالَم، وَزْ شش جِهَت گُریز
تا چند گول گَردی و آواره سو به سو؟ ۹

ناچار می‌بَرنْدَت، باری به اختیار
تا پیشِ شاه باشَدَت اِعْزاز و آبِ رو ۱۰

گَر زِان که در میانه نبودی سَرِ خَری
اسرار کشف کردی عیسیْت، مو به مو ۱۱

بَستم رَهِ دَهان و گُشادم رَهِ نَهان
رَستم به یک قِنینه زِ سودایِ گفت و گو ۱۲