غزل ۵۲۶ - نام حسنت چون برم، بر آسمان آید گران

نام حسنت چون برم، بر آسمان آید گران
گر به گل بادی وزد بر باغبان آید گران ۱

شهسوار حسن را، سر، مست باید بود، لیک
نی چنان مستی که در دستش عنان آید گران ۲

دست بر دل مانده از درد خردمندی بسی
آن که بر دست و دلش رطل گران آید گران ۳

بی گناهی بین که ان بدخو به قصد کشتنم
چون به زه بندد خدنگی بر کمان آید گران ۴

گر متاع وصل شیرین را بدان نتوان خرید
بر دل پرویز گنج شایگان آید گران ۵

ترک دلجویی کند چون منفعل گردم ز لطف
بر کریمان شرم روی میهمان آید گران ۶

در غمی زد غوطه عرفی، کان غم لذت سرشت
بر دل یاران سبک، بر دشمنان آید گران ۷