غزل ۵۶۳ - تا خون نخوری چاشنی درد ندانی

تا خون نخوری چاشنی درد ندانی
تا دل ندهی آن چه به من کرد ندانی ۱

تا بوی گلی نشنوی و کم نکنی ناز
آشفتگی باد چمن گرد ندانی ۲

تا سر نشود خاک به جولانگه معشوق
بر سرمه مقدم شدنی گرد ندانی ۳

ذوق غم معشوق به بازی نتوان یافت
بر خیز که منصوبه از این نرد ندانی ۴

می نوشم و گلگون شوم و بیهده خندم
تا از غم دنیا رخ من زرد ندانی ۵

ای آن که به درد دل عرفی جگرت سوخت
امید که حال دل بی درد ندانی ۶