صفت جریزه دیو مردمان

رسیدند نزدیک کوهی بلند
که بود از بلندش بر مَه گزند ۱

بسی کان گوهر بدان کوهسار
همان دیو مردم فزون از شمار ۲

گروهی سیه چهر و بالا دراز
به دندان پیشین چو آن ِ گراز ۳

نه بر کوهشان مرغ را راه بود
نه نیز از زبانشان کس آگاه بود ۴

به دریا زدندی چو ماهی شناه
به کشتی رسیدندی از دور راه ۵

همه روز از الماس تیغی به کف
بدندی به هر جای جویان صدف ۶

چو کشتی پدید آمدی هر کسی
شدندی به کف درّ و گوهر بسی ۷

خریدندی آهن به درّ و گهر
نجستندی از بُن جز آهن دگر ۸

ندانست کس بازشان راه است
کشان رأی چندان به آهن چراست ۹

چو کشتی مهراج و ایران گروه
بدیدندی از تیغ آن بُزز کوه ۱۰

گهرهای کانی از اندازه بیش
ببردند با هدیه هر یک به پیش ۱۱

به گوهر بسی ز آهن آلات و ساز
ز هر کس خریدند و ، گشتند باز ۱۲

دو لشکر از ایشان توانگر شدند
همه پاک با درّ و گوهر شدند ۱۳