غزل ۲۳۰۱ - من سرخوش و تو دلخوش، غم بی‌دل و بی‌سر به

من سَرخوش و تو دِلْخوش، غَمْ بی‌دل و بی‌سَر بِهْ
دل می‌دِهْ و بَر می‌خور از دِلْبَر و دلْ‌بَر بِهْ ۱

عالَم همه چون دریا، تَنْ چون صَدَفِ جویا
جانْ وَصفِ گُهَر گویا، زین‌ها همه گوهر بِهْ ۲

صورتْ مَثَلِ چادَر، جان رفته به چادَر در
بی‌صورت و بی‌پیکر وَزْ هر چه مُصَوَّر بِهْ ۳

تو پَردهٔ تَن دیدی، از سینه بِنَشْنیدی
آن زَخْمه که دل می‌زَد کان پَردهٔ دیگر بِهْ ۴

از چهره تو زَرْ می‌زَن، با چهرهٔ زَر می‌گو
با زَرْ غَم و بی‌زَرْ غَم، آخِر غَمِ با زَر بِهْ ۵