التمثیل فی اصحاب تمنّی السوء

راد مردی ز غافلی پرسید
چون ورا سخت جلف و جاهل دید ۱

گفت هرگز تو زغفران دیدی
یا جز از نام هیچ نشنیدی ۲

گفت با ماست خورده‌ام بسیار
صد ره و بیشتر نه خود یکبار ۳

تا ورا گفت راد مرد حکیم
اینت بیچاره اینت قلب سلیم ۴

تو بصل نیز هم نمی‌دانی
بیهده ریش چند جنبانی ۵

آنکه او نفس خویش نشناسد
نفس دیگر کسی چه پرماسد ۶

وآنکه او دست و پای را داند
او چگونه خدای را داند ۷

انبیا عاجزاند از این معنی
تو چرا هرزه می‌کنی دعوی ۸

چون نمودی بدین سخن برهان
پس بدانی مجرّد ایمان ۹

ورنه او از کجا و تو ز کجا
خامشی به ترا تو ژاژ مخای ۱۰

علما جمله هرزه می‌لافند
دین نه بر پای هرکسی بافند ۱۱