فی‌الهدایة

سبب هدیهٔ ایادی او
نفس را مهتدی و هادی او ۱

در ره شرع و فرض و سنّت خویش
منّت حق شمر نه منّت خویش ۲

نوربخش یقین و تلقین اوست
هم جهان‌بان و هم جهان‌بین اوست ۳

چون پرستد تن گران او را
چه شناسد روان و جان او را ۴

سنگ پاره است لعل کان آنجا
بوالفضولست عقل و جان آنجا ۵

بی‌زبانی ثنا زبان تو بس
هرزه‌گویی غم و زیان تو بس ۶

منّت کردگار هادی بین
کادمی را زجمله کرد گزین ۷

از پسِ کفر اهل دینمان کرد
به سیاهی سپیدبین‌مان کرد ۸

حضرتش را برای ماده و نر
بی‌نیازی ز پیر و پیغمبر ۹

کرده از بهر رهبری شش میر
گربه‌ای را فتی سگی را پیر ۱۰

تو مر آنرا که رخ به حق نارد
بت شمر هرچه داند و دارد ۱۱

رهبرت لطف او تمام بُوَد
چرخ از آن پس ترا غلام بود ۱۲

روی برتافته ز حضرت حق
من نگویم که مردمست الحق ۱۳

سگ به از ناکسی که روی بتافت
زانکه ناجسته سگ شکار نیافت ۱۴

سگ کهدانی از چه فربه شد
نه ز تازی به کارها به شد ۱۵

خود ز رخسار صبح و پشت شفق
در ره عشق پیش رو سوی حق ۱۶

روز کهْ بود که پرده‌در باشد
شب که باشد که پرده‌گر باشد ۱۷

هرکه آمد بدو و گوش آورد
خود نیامد که لطف اوش آورد ۱۸

هم از او دان که جان سجود کند
کابر هم ز آفتاب جود کند ۱۹

هر هدایت که داری ای درویش
هدیهٔ حق شمر نه کردهٔ خویش ۲۰

آل برمک ز جود کس گشتند
با سخاوت چو همنفس گشتند ۲۱

نام ایشان چون روح باقی ماند
ورچه گردون فنای ایشان خواند ۲۲

قوم این روزگار گرچه خوشند
چون مگس شوخ چشم و دیده کشند ۲۳

به سخن چون شکر همه نوشند
به سخا دل درند و جان جوشند ۲۴