حکایت اندر کار نادانی و بی‌سیاستی پادشاه

به نقیبی بگفت روزی امین
که بران صد پیاده در صف کین ۱

او حدیث امین به جای بماند
بشد و صد سوار در صف راند ۲

چون چنان دید گرم گشت امین
پس بدو گفت کای چنین و چنین ۳

نه درین ساعت ای بدِ بدکار
منت گفتم پیاده بر نه سوار ۴

چون نقیب این سخن ازو بشنید
نیک دانست پاک را ز پلید ۵

گفت بر من ترش مکن بینی
که هم اکنون به چشم خود بینی ۶

کز بدی خویت و ز مردی خویش
هم پیاده شوند و هم درویش ۷

عزم و حزم شهان سوی کِه و مه
آهنین پای و آتشین سر به ۸

بدگهر رای و یار کی دارد
دوزخ آب خدای کی دارد ۹

زر ز آهن عزیزتر زان شد
کاهن از بیم شاه لرزان شد ۱۰

رای بد ملک و دین روشن را
همچو یار بدست مر تن را ۱۱