فصل اندر ضعف و پیری

راکعم کرد روزگار حسود
از پس این رکوع چیست سجود ۱

تا جوانی مددگه من بود
جوی عمرم پر آب روشن بود ۲

آخر از آب من ز پاک بری
خاک سردی ببرد و باد تری ۳

مرد چون پیر گشت عاجز گشت
شاب را شیب و عجز عاجز گشت ۴

روزگار حسود بی‌باکم
از دل شوخ و جان غمناکم ۵

کرد پشتم کمان و کام چو تیر
کرد رویم چو قیر و موی چو شیر ۶

کرده از بهر پشت نامه مرا
برنهاده به نامه عامه مرا ۷

پای بر پایم آمد از غم شست
لاجرم دست می‌زنم بر دست ۸

پس چو نور شباب حاضر نیست
تار پیری و تیر هردو یکیست ۹

گشت بالا دوتا و با تن گفت
که همی زیر خاک باید خفت ۱۰

لاجرم رغم هردو دیدهٔ من
جوهر عمر به گزیدهٔ من ۱۱

خوش خوش از من جهان هزل و مجاز
عاریتها همی ستاند باز ۱۲

کاندرین کارگاه هزل و هوس
واندرین تنگنای مانده نفس ۱۳

مرد را عارض سیاه نکوست
کاندُه دشمنست و شادی دوست ۱۴

در نگر در من ای رفیق به مهر
سوی آن مرگ سرخ و زردی چهر ۱۵

تا بدانی که پیش از آن ایّام
در سرای غرور و گلشن کام ۱۶