غزل ۲۳۶۴ - ای زهجرانت زمین و آسمان بگریسته

ای زِهِجْرانَت زمین و آسْمان بِگْریسته
دلْ میانِ خون نِشَسته، عقل و جان بِگْریسته ۱

چون به عالَم نیست یک کَس مَر مَکانَت را عوَض
درعَزایِ تو مکان و لامکان بِگْریسته ۲

جِبرَئیل و قُدسیان را بال و پَر اَزْرَق شُده
اَنْبیا و اولیا را دیدگان بِگْریسته ۳

اَنْدَرین ماتَم دَریغا تابِ گفتارم نَمانْد
تا مِثالی وانِمایَم، کان چُنان بِگْریسته ۴

چون ازین خانه بِرَفتی، سَقْفِ دولت دَرشِکَست
لاجَرَم دولت بر اَهلِ اِمْتِحان بِگْریسته ۵

در حقیقت صد جهان بودی، نبودی یک کسی
دوش دیدم آن جهانْ بر این جهان بِگْریسته ۶

چو زِ دیده دور گشتی، رفت دیده در پِی‌اَت
جانْ پِیِ دیده بِمانْده خون چَکان بِگْریسته ۷

غیرتِ تو گَر نبودی، اشک‌ها باریدَمی
هم چُنین بِهْ خون چَکانْ دل در نَهان بِگْریسته ۸

مَشک‌ها باید، چه جایِ اشک‌ها در هجْرِ تو؟
هر نَفَس خونابه گشته، هر زمان بِگْریسته ۹

ای دریغا، ای دریغا، ای دریغا، ای دریغ
بر چُنان چَشمِ عیان، چَشمِ گُمان بِگْریسته ۱۰

شَهْ صَلاحُ الدّین بِرَفتی ای هُمایِ گرم رو
از کَمان جَستی چو تیر و آن کَمان بِگْریسته ۱۱

بر صَلاحُ الدّین چه داند هر کسی بِگْریستن
هم کسی باید که داند بر کَسان بِگْریسته ۱۲