غزل ۲۳۶۵ - ای ز گلزار جمالت یاسمن پا کوفته

ای زِ گُلْزارِ جَمالَت یاسَمَن پا کوفته
وَزْ صَوابِ هر خَطایَت، صد خُتَن پا کوفته ۱

ای بِزاده حُسنِ تو، بی‌واسطه‌یْ هر مَرد و زن
وان گَهْ اَنْدَر باغِ عشقَت، مَرد و زن پا کوفته ۲

ای رُخِ شاهانه‌اَت آورده جان پروانه‌یی
صد هزاران شمعِ دلْ اَنْدَر لَگَن پا کوفته ۳

ای دِماغِ عاشقان پُربادهٔ مَنصوری‌اَت
تا دو صد حَلّاجِ عشقَت، بر رَسَن پا کوفته ۴

لاغَریِّ جان زِ ذوقَت آنچُنان فَربه شُده
می‌نگُنجَد در جهان، در خویشتن پا کوفته ۵

هُدهُدان اَنْدَر قَفَص چون زان سُلَیمان خوش شُدند
راهِ پَرّیدن نَبُد تا در وَطَن پا کوفته ۶

جانِ عاشقْ لامَکان و این بَدَن سایه‌یْ اَلَست
آفتابِ جان به رَقص و این بَدَن پا کوفته ۷

قَهْقَهه‌یْ شادانِ عشقش کرد مَجْلِس پُرشِکَر
بوالْحَزَن شادان شُده، با بوالْحَسَن پا کوفته ۸

روی و چَشمِ شَمسِ تبریزی، گُل و نسرین بِکاشت
در میانِ نرگس و گُل، جسمِ من پا کوفته ۹