هوش مصنوعی:
این شعر تصویری از یک فضای بسته و ساکت میان دو دیوار را ترسیم میکند که با حس تنهایی و پیری همراه است. سپس با ظهور آفتاب و سایهای شکسته، فضایی نگرانکننده ایجاد میشود. در ادامه، اشاره به خانهها و مردم میشود که با فریاد «شهر شطرنجی» و «مهره نیستیم» اعتراض خود را به شرایط موجود بیان میکنند. این شعر حس بیهویتی و مقاومت در برابر نظامی ظالمانه را منتقل میکند.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم نمادین و عمیق اجتماعی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، فضای سنگین و اعتراضی متن نیاز به بلوغ فکری دارد تا بتوان آن را بهدرستی تحلیل کرد.
کوچه
به دکتر مجید حائری
دهلیزی لاینقطع
در میانِ دو دیوار،
و خلوتی
که بهسنگینی
چون پیری عصاکش
از دهلیزِ سکوت
میگذرد.
و آنگاه
آفتاب
و سایهیی منکسر،
نگران و
منکسر.
خانهها
خانهخانهها.
مردمی،
و فریادی از فراز:
ــ شهرِ شطرنجی!
شهرِ شطرنجی!
□
دو دیوار
و دهلیزِ سکوت.
و آنگاه
سایهیی که از زوالِ آفتاب دَم میزند.
مردمی،
و فریادی از اعماق
ــ مُهره نیستیم!
ما مُهره نیستیم!
۱۳۳۸
دهلیزی لاینقطع
در میانِ دو دیوار،
و خلوتی
که بهسنگینی
چون پیری عصاکش
از دهلیزِ سکوت
میگذرد.
و آنگاه
آفتاب
و سایهیی منکسر،
نگران و
منکسر.
خانهها
خانهخانهها.
مردمی،
و فریادی از فراز:
ــ شهرِ شطرنجی!
شهرِ شطرنجی!
□
دو دیوار
و دهلیزِ سکوت.
و آنگاه
سایهیی که از زوالِ آفتاب دَم میزند.
مردمی،
و فریادی از اعماق
ــ مُهره نیستیم!
ما مُهره نیستیم!
۱۳۳۸
۱۷۷۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:بر خاک ِ جدي ايستادم ...
گوهر بعدی:دادخواست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
