خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر در این بیتها از احساس شرم و عشق خود در برابر معشوق سخن میگوید. او از عرق کردن از شرم و خنده معشوق یاد میکند و تصویری زیبا از انعکاس چهره خود بر دندانهای معشوق ارائه میدهد.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و عرفانی است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۱۰ - در ره چو بداشتم به سوگندانش
در ره چو بداشتم به سوگندانش
از شرم عرق کرد زخ خندانش ۱
پس بر رخ زرد من بخندید به لطف
عکس رخ من فتاد بر دندانش ۲
از شرم عرق کرد زخ خندانش ۱
پس بر رخ زرد من بخندید به لطف
عکس رخ من فتاد بر دندانش ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۰۹ - آن دیده که دیدن تو بودی کارش
گوهر بعدی:رباعی ۱۱۱ - ترکم چو کمان کشید کردم نگهش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
