هوش مصنوعی:
شاعر در این بیتها از احساس شرم و عشق خود در برابر معشوق سخن میگوید. او از عرق کردن از شرم و خنده معشوق یاد میکند و تصویری زیبا از انعکاس چهره خود بر دندانهای معشوق ارائه میدهد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و عرفانی است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۱۰ - در ره چو بداشتم به سوگندانش
در ره چو بداشتم به سوگندانش
از شرم عرق کرد زخ خندانش ۱
پس بر رخ زرد من بخندید به لطف
عکس رخ من فتاد بر دندانش ۲
از شرم عرق کرد زخ خندانش ۱
پس بر رخ زرد من بخندید به لطف
عکس رخ من فتاد بر دندانش ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۴۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۰۹ - آن دیده که دیدن تو بودی کارش
گوهر بعدی:رباعی ۱۱۱ - ترکم چو کمان کشید کردم نگهش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
