خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر از درد هجران و غم ناشی از آن مینالد و از دل میخواهد که با وجود رنج هجران، عذری برای او بیابد. او دل را خطاب قرار میدهد و از ترس ناتوانی در تحمل این غم سخن میگوید.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعری ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
رباعی ۱۱۷ - زین سان که فتاد هجر در راه ای دل
زین سان که فتاد هجر در راه ای دل
ترسم که نبری جان ز غمش آه ای دل ۱
باری چو نهای غائب از آن ماه ای دل
عذر من مستمند میخواه ای دل ۲
ترسم که نبری جان ز غمش آه ای دل ۱
باری چو نهای غائب از آن ماه ای دل
عذر من مستمند میخواه ای دل ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۱۶ - ای رنج غم تو برده و خوردهٔ دل
گوهر بعدی:رباعی ۱۱۸ - ای آروزی روان وای داروی دل
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
