خسته

از بیم و امید عشق رنجورم
آرامش جاودانه می خواهم

بر حسرت دل دگر نیفزایم
آسایش بیکرانه می خواهم

***

پا بر سر دل نهاده می گویم
بگذشتن از آن ستیزه جو خوشتر

یک بوسه ز جام زهر بگرفتن
از بوسهٔ آتشین او خوشتر

***

پنداشت اگر شبی به سرمستی
در بستر عشق او سحر کردم

شبهای دگر که رفته از عمرم
در دامن دیگران به سر کردم

***

دیگر نکنم ز روی نادانی
قربانی عشق او غرورم را

شاید که چو بگذرم از او یابم
آن گمشده شادی و سرورم را

***

آن کس که مرا نشاط و مستی داد
آن کس که مرا امید و شادی بود

هر جا که نشست بی تأمل گفت
( او یک زن ساده لوح عادی بود )

***

می سوزم از این دو رویی و نیرنگ
یکرنگی کودکانه می خواهم

ای مرگ از آن لبان خاموشت
یک بوسهٔ جاودانه می خواهم

***

رو ، پیش زنی ببر غرورت را
کو عشق ترا به هیچ نشمارد

آن پیکر داغ و دردمندت را
با مهر به روی سینه نفشارد

***

عشقی که ترا نثار ره کردم
در سینهٔ دیگری نخواهی یافت

زان بوسه که بر لبانت افشاندم
سوزنده تر آذری نخواهی یافت

***

در جستجوی تو و نگاه تو
دیگر ندود نگاه بی تابم

اندیشهٔ آن دو چشم رویایی
هرگز نبرد ز دیدگان خوابم

***

دیگر به هوای لحظه ای دیدار
دنبال تو در بدر نمی گردم

دنبال تو ای امید بی حاصل
دیوانه و بی خبر نمی گردم

***

در ظلمت آن اطاقک خاموش
بیچاره و منتظر نمی مانم

هر لحظه نظر به در نمی دوزم
وان آه نهان به لب نمی رانم

***

ای زن که دلی پر از صفا داری
از مرد وفا مجو ، مجو ، هرگز

او معنی عشق را نمی داند
راز دل خود به او مگو هرگز