رباعی ۱۳۴

با باده نشین، که مُلْکِ محمود این است،
وَزْ چنگ شنو، که لحنِ داوود این است؛ ۱

از آمده و رفته دگر یاد مکن،
حالی خوش باش، زان‌که مقصود این است. ۲