رباعی ۱۳۹

لب بر لب کوزه بردم از غایت آز،
تا زو طلبم واسطهٔ عمرِ دراز، ۱

لب بر لب من نهاد و می‌گفت به راز:
می خور، که بدین جهان نمی‌آیی باز! ۲