غزل ۲۴۱۹ - خوش بود فرش تن نوردیده

خوش بُوَد فَرشِ تَنْ نَوَردیده
خوش بُوَد مُرغِ جان بِپَرّیده ۱

جانِ نادیده خَسیس شُده
جانِ دیده رَسیده در دیده ۲

جانِ زَرّین و جانِ سنگین را
چون کُلوخ از برنجْ بُگْزیده ۳

سَرِ کاغذ گُشاده دستِ اَجَل
نَقْد در کاغذ است پیچیده ۴

خُمره پُرعَسَل سَرَش بَسته
پُشت و پَهْلوش را تو لیسیده ۵

خُمره را بر زمین زن و بِشِکَن
دیده نَبْوَد چُنان که بِشْنیده ۶

شَمسِ تبریز بِشْکَند خُم را
که زِ نامَش فَلَک بِلَرزیده ۷