غزل ۲۴۳۴ - از دار ملک لم یزل ای شاه سلطان آمدی

از دارِ مُلْکِ لَمْ یَزَل ای شاهْ سُلطان آمدی
بر قَلبِ ماهان بَرزَدی سَنْجَق زِ شاهانْ بِسْتَدی ۱

ماه آمدی از لامکان ای اصلِ کارِسْتانِ جان
صد آفتاب و چَرخ را چون ذَرّه‌ها بَرهَم زدی ۲

یک مَشْعَله افروختی تا روز و شب را سوختی
عُذری به جُرم آموختی نیکی خَجِل شُد از بَدی ۳

از رَشکْ پنهان ای پَری در جانْ دَرآ تا دلْ بَری
ای زُهره صد مُشتری ای سِرِّ لُطفِ ایزدی ۴

بُخْرام بُخْرام ای صَنَم زیرا تویی کَنْدَر حَرَم
هم حَسرتِ هر عابدی هم قبله هر مَعْبَدی ۵

نَقشی‌ست بی‌مِثْل آن رُخَش پُرنورِ پاکِ خالِقَش
زُلفی‌ست مُشکین طُرّه‌اَش یا طَیْلَسانِ احمدی ۶

چون شَمسِ تبریزی رَوَد چون سایه جانْ در پِی رَوَد
در دیده خاکَش توتیا یا کُحْلِ نورِ سَرمدی ۷