غزل ۲۴۴۲ - بانگی عجب از آسمان در می‌رسد هر ساعتی

بانگی عَجَب از آسْمان دَر می‌رَسَد هر ساعتی
می‌نَشْنَود آن بانگ را اِلّا که صاحِب حالتی ۱

ای سَر فروبَرده چو خَر زین آب و سَبزه بَس مَچَر
یک لحظه‌یی بالا نِگَر تا بوک بینی آیَتی ۲

ساقی دَرین آخِرزمان بُگْشاد خُمِّ آسمان
از روحْ او را لشکری وَزْ راحْ او را رایَتی ۳

کو شیرمَردی در جهان تا شیرگیرِ او شود؟
شاه و فَتی باید شُدن تا باده نوشی یا فَتی ۴

بیچاره گوَشِ مُشترک کو نَشْنَود بانگِ فَلَک
بیچاره جانِ‌ بی‌مَزِه کَزْ حَق ندارد راحتی ۵

آخِر چه باشد گَر شبی از جانْ بَرآری یارَبی؟
بیرون جَهی از گورِ تَن وَنْدَر رَوی در ساحتی ۶

از پا گُشایی ریسَمان تا بَرپَری بر آسْمان
چون آسْمان ایمِن شوی از هر شِکَست و آفتی ۷

از جانْ بَرآری یک سَری ایمِن زِ شمشیرِ اَجَل
باغی دَرآیی کَنْدَر او نَبْوَد خَزان را غارتی ۸

خامُش کُنم خامُش کُنم تا عشقْ گوید شرح خود
شرحی خوشی جانْ پَروَری کان را نباشد غایَتی ۹