پریزاد

تا مرا عشق تو، ای خسرو خوبان به سر است
پند هفتاد و دو ملت به برم بی‌اثر است ۱

نه من اندر طلبت بر در دیر و حرمم
هر که جویای جمال تو بود، دربدر است ۲

می‌نماید که تو از خیل پریزادانی
کی به این دلبری و حسن و لطافت بشر است؟ ۳

واعظ از عشق رخت منع من زار کند
گر چه پندش پدرانه است ولی بی‌اثر است ۴

دل مبندید به اوضاع جهان هیچ که من
آزمودم، همه اوضاع جهان بی‌ثمر است ۵

عاشق کوی تو از تیغ نگرداند روی
تیغ ابروی تو را جان صبوحی سپر است ۶