نقطه خال تو

روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است
آری! افطار رطب در رمضان مستحب است ۱

روز ماه رمضان، زلف میفشان که فقیه
بخورد روزهٔ خود را به گمانش که شب است ۲

زیر لب، وقت نوشتن همه کس نقطه نهد
این عجب! نقطه خال تو به بالای لب است ۳

یا رب! این نقطهٔ لب را که به بالا بنهاد؟
نقطه هر جا غلط افتاد، مکیدن ادب است ۴

شحنه اندر عقب است و، من از آن می‌ترسم
که لب لعل تو، آلوده به ماء العنب است ۵

پسر مریم اگر نیست چه باک است ز مرگ
که دمادم لب من بر لب بنت العنب است ۶

منعم از عشق کند زاهد و، آگه نبود
شهرت عشق من از ملک عجم تا عرب است ۷

گفتمش ای بت من، بوسه بده جان بستان
گفت: رو کاین سخن تو، نه بشرط ادب است ۸

عشق آنست که از روی حقیقت باشد
هر که را عشق مجازیست حمال الحطب است ۹

گر صبوحی به وصال رخ جانان جان داد
سودن چهره به خاک سر کویش سبب است ۱۰