سودای دوست

رفت دلم همچو گوی، در خم چوگان دوست
وه که ز من برگرفت، رفت به قربان دوست ۱

نی متصوّر مراست خوبتر از صورتش
ماه برآرد اگر سر ز گریبان دوست ۲

بر سر سودای دوست گر برود سر ز دست
پای نخواهم کشید از سر میدان دوست ۳

گر همه عالم شوند دشمن جان و تنش
دوست رها کی کند دست ز دامان دوست؟ ۴

پر شده پیمانه ام گر چه ز خون جگر
بالله اگر بشکنم ساغر پیمان دوست ۵

من نه به خود گشته ام فتنهٔ آن روی و موی
فتنهٔ جان و دل است نرگس فتان دوست ۶

گر به علاج دلم آمده‌ای ای طبیب
درد دلم را بجوی، چاره ز درمان دوست ۷

شیخ بر ایمان من، طعنه اگر زد، چه باک
کافر شیخیم ما، لیک مسلمان دوست ۸

ذره صفت تا به چرخ، رقص کنان می‌روم
گر دهدم پرتوی، مهر درخشان دوست ۹

در ره عشقش دلا! پای منه جز به صدق
جادوی بابل برد دست ز دستان دوست ۱۰

خلق جهانی اگر زار و پریشان شوند
شکر صبوحی که شد زار و پریشان دوست ۱۱