خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و رابطه‌ی عرفانی با معشوق سخن می‌گوید. شاعر از رازداری، عشق بی‌نشان، و ارتباط عمیق با معشوق صحبت می‌کند و از مفاهیمی مانند نور، گنج دل، و قبله‌ی آسمان استفاده می‌کند تا عمق احساسات خود را بیان کند. همچنین، شاعر از مفاهیم اخلاقی مانند راستگویی، قرض دادن، و تقوا نیز سخن می‌گوید.

رده سنی: 16+ این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعری و استعاره‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی ادبی دارد.

آمده‌یی که راز من بر همگان بیان کنی
وان شه‌ بی‌نشانه را جلوه دهی نشان کنی

دوش خیال مست تو آمد و جام بر کفش
گفتم می‌ نمی‌خورم گفت مکن زیان کنی

گفتم ترسم ار خورم شرم بپرد از سرم
دست برم به جعد تو باز ز من کران کنی

دید که ناز می‌کنم گفت بیا عجب کسی
جان به تو روی آورد روی بدو گران کنی؟

با همگان پلاس و کم با چو منی پلاس هم؟
خاصبک نهان منم راز ز من نهان کنی؟

گنج دل زمین منم سر چه نهی تو بر زمین
قبله آسمان منم رو چه به آسمان کنی؟

سوی شهی نگر که او نور نظر دهد تو را
ور به ستیزه سرکشی روز اجل چنان کنی

رنگ رخت که داد؟ رو زرد شو از برای او
چون ز پی سیاهه‌یی روی چو زعفران کنی؟

همچو خروس باش نر وقت شناس و پیش رو
حیف بود خروس را ماده چو ماکیان کنی

کژ بنشین و راست گو راست بود سزا بود
جان و روان تو منم سوی دگر روان کنی

گر به مثال اقرضوا قرض دهی قراضه‌یی
نیم قراضه قلب را گنج کنی و کان کنی

ور دو سه روز چشم را بند کنی به اتقوا
چشمه چشم حس را بحر در عیان کنی

ور به نشان ما روی راست چو تیر ساعتی
قامت تیر چرخ را بر زه خود کمان کنی

بهتر ازین کرم بود؟ جرم تو را گنه تو را
شرح کنم که پیش من بر چه نمط فغان کنی

بس که نگنجد آن سخن کو بنبشت در دهان
گر همه ذره ذره را بازکشی دهان کن

مولوی

آمده‌یی که رازِ من بر هَمگان بیان کُنی
وان شَهِ‌ بی‌نشانه را جِلْوه دَهی نشان کُنی

دوشْ خیالِ مَستِ تو آمد و جامْ بر کَفَش
گفتم میْ‌ نمی‌خورَم گفت مَکُن زیان کُنی

گفتم تَرسَم اَرْ خورَم شَرم بِپَرَّد از سَرَم
دست بَرَم به جَعْدِ تو باز زِ من کَران کُنی

دید که ناز می‌کُنم گفت بیا عَجَب کسی
جان به تو روی آوَرَد رویْ بِدو گِران کُنی؟

با هَمگانِ پَلاس و کم با چو مَنی پَلاس هم؟
خاصبَکِ نَهان مَنَم رازْ زِ من نَهان کُنی؟

گنجِ دلِ زمینْ مَنَم سَر چه نَهی تو بر زمین
قبله آسْمان مَنَم رو چه به آسْمان کُنی؟

سویِ شَهی نِگَر که او نورِ نَظَر دَهَد تو را
وَرْ به ستیزه سَرکَشی روزِ اَجَل چُنان کُنی

رنگِ رُخَت که داد؟ رو زَرد شو از برایِ او
چون زِ پِیِ سیاهه‌یی رویْ چو زَعفَران کُنی؟

هَمچو خُروس باش نَر وَقت شناس و پیش رو
حیف بُوَد خُروس را ماده چو ماکیان کُنی

کَژْ بِنِشین و راست گو راست بُوَد سِزا بُوَد
جان و رَوانِ تو مَنَم سویِ دِگَر رَوان کُنی

گَر به مِثالِ اَقْرِضُوا قَرض دَهی قُراضه‌یی
نیمْ قُراضه قَلْب را گنج کُنیّ و کان کُنی

وَرْ دو سه روز چَشم را بَند کُنی به اِتَّقُوا
چَشمه چَشمِ حِسِّ را بَحْرِ دُرِ عِیان کُنی

وَرْ به نشانِ ما رَوی راستْ چو تیرْ ساعتی
قامَتِ تیرِ چَرخ را بر زِهِ خود کَمان کُنی

بهتر ازین کَرَم بُوَد؟ جُرمْ تو را گُنَهْ تو را
شَرح کُنم که پیشِ من بر چه نَمَط فَغان کُنی

بَس که نگُنجَد آن سُخَن کُو بِنِبِشْت در دَهان
گَر همه ذَرّه ذَرّه را بازکَشی دهان کُن

«مولوی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir