هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از جدایی روح از بدن و حرکت به سوی عالم پاک سخن میگوید. او اشاره میکند که روزی خواهد رسید که پیراهن تن (بدن) چاک خواهد خورد و روح به سوی خداوند بازمیگردد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کمسال ممکن است دشوار باشد. این محتوا برای افراد بالای 16 سال که توانایی درک مفاهیم انتزاعی و معنوی را دارند مناسب است.
رباعی ۱۱۱ - جان می بردم به سوی آن عالم پاک
جان می بردم به سوی آن عالم پاک
تن می کشیدم به سوی این تودهٔ خاک ۱
روزی بینی پیرهن تن شده چاک
جان گفته مرا انعم الله مساک ۲
تن می کشیدم به سوی این تودهٔ خاک ۱
روزی بینی پیرهن تن شده چاک
جان گفته مرا انعم الله مساک ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۹۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۱۰ - زین تابش آفتاب و تاریکی میغ
گوهر بعدی:رباعی ۱۱۲ - گر فضل کنی ندارم از عالم باک
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
