غزل ۲۴۷۷ - سرکه هفت ساله را از لب او حلاوتی

سِرکه هفت ساله را از لبِ او حَلاوتی
خاربُنانِ خُشک را از گُلِ او طَراوتی ۱

جان و دلِ فَسُرده را از نَظَرش گُشایشی
سنگِ سیاهِ مُرده را از گُذَرش سَعادتی ۲

از گُذَری که او کُند گردد سردْ دوزخی
وَزْ نَظَری که اَفکَند زنده شود وَلایتی ۳

مُرده زِ گور بَرجَهَد آید و مُسْتَمِع شود
گَر بُتِ من زِ مُرده‌یی یاد کُند حِکایَتی ۴

آن که زِ چَشمِ شوخِ او هر نَفَسی‌ست فِتْنه‌یی
آن کِه زِ لُطفِ قامَتَش هر طَرَفی قیامَتی ۵

آه که در فِراقِ او هر قَدَمی‌ست آتشی
آه که از هوایِ او می‌رَسَدَم مَلامَتی ۶