شمارهٔ ۱۹ - در وصف تگرگ

ز میغ اندر جهد هزمان درخشا
شود میغ از درخشیدنش رخشا ۱

کجا طفلی کشد با دست لرزان
خطی زرین‌، بدان ماند درخشا ۲

دمد تندر بدان قوت که گویی
شودکوه ازنهیبش پخش پخشا ۳

الا زین سنگسار ابر فریاد
کریما کردگارا جرم بخشا ۴

تگرگی آمد از بالا که گفتی
کشد رستم خدنگ از پشت رخشا ۵

ز سنگک اا باغ چون‌ دشت نمک شد
که بود از لاله چون کان بدخشا ۶

دژم شد گونهٔ نسرین روشن
سیه شد چهرهٔ شب‌بوی رخشا ۷

نگه کن تا چه گوید رودکی انک
به‌هر بابش ز حکمت بود بخشا ۸

نباشد زین زمانه بس شگفتی
اگر بر ما ببارد آذرخشا ۹