شمارهٔ ۹۳ - هفت شین

شد وقت آنکه مرغ سحر نغمه سر کند
گل با نسیم صبح‌، سر از خواب برکند ۱

نرگس عروس وار خمیده به طرف جوی
تا خویش را درآینه هر دم نظرکند ۲

لاله گرفته جام عقیقین به زیر ابر
تا با سرشگ ابر، لب خشک تر کند ۳

وقتست تاکه نطفهٔ زندانی نبات
زندان خاک بشکند و سر بدرکند ۴

باد صبا به دایگی ابر و آفتاب
طفل شکوفه را به چمن خشک و ترکند ۵

در مخزن شکوفه نهد دست صنع‌، شیر
وان شیر را بدل به گلاب و شکر کند ۶

گویی که کارخانهٔ قند است بوستان
کاجرای امر پادشه بحر و برکند ۷

بودم امیدوار، که بعد از چهار سال
شاه جهان به چاکر دیرین نظر کند ۸

گوید دور گوشه‌نشینی بسر رسید
باید بهار جامهٔ خدمت به برکند ۹

برگیرد آن ‌قلم‌، که به ایران و شرق و غرب
فرزانه نسبتش به نبات و شکر کند ۱۰

بگشاید آن زبان‌، که در آفاق علم و فضل
دانا ز جان و دل سخنانش ز بر کند ۱۱

از معجزات شاه بسی کارنامه‌ها
در روزگار، ورد زبان بشر کند ۱۲

یک نیمه عمر او ، به ره خلق شد به باد
باید کنون تدارک نیم دگر کند ۱۳

از ناکسان به غیر زیان و ضرر ندید
از لطف شاه‌، دفع زبان و ضرر کند ۱۴

بیرون ز چاپلوسی بارد، حقایقی
ز اوصاف شه به گرد جهان مشتهر کند ۱۵

درکسوت معانی شیرین به نظم و نثر
احوال ملک را همه جا جلوه گر کند ۱۶

از لطف شاه‌، دربدران را دهد نوید
وز مهر شاه‌، بیخبران را خبر کند ۱۷

زیر لوای خسرو ایران ز جان و دل
از اهل فضل گرد، سپاه و حشر کند ۱۸

*‌
*‌ ۱۹

با این امید سال بسر بردم‌، ای دریغ‌!
غافل که بخت‌، کار من از بد بتر کند ۲۰

در موسمی که مرغ کند تازه آشیان
شاهم ز آشیان کهن دربدر کند ۲۱

در خانه پنج طفل و زنی رنج‌دیده را
گریان ز هجر شوهر و یاد پدر کند ۲۲

شاها روا مدار که بر جای هفت سین
با هفت شین کسی شب نوروز سر کند ۲۳

شکوا و شیون‌ و شغب‌ و شور و شین را
با ذکر شه شریک دعای سحر کند ۲۴