شمارهٔ ۲۷۵ - به مناسبت پیوند مصر و ایران

ای لطف خوشت صیقل آئینهٔ شاهی
روشن دل تو آینهٔ لطف الهی ۱

عالم متغیر، صفتت نامتغیر
دنیا متناهی‌، هنرت نامتناهی ۲

پروردهٔ آن گوهر پاکی که ز اضداد
بر پایهٔ جاهش نرسد دست تباهی ۳

بر روی مه و مهر کلف‌هاست ولی نیست
بر صفحهٔ ادراک تو یک نقطه سیاهی ۴

شمشیر کجت واسطهٔ راست شعاری
اخلاق خوشت قاعدهٔ ملک پناهی ۵

ای خسرو شیرین که بود پاک و منزه
لوح دلت از نقش ملاذی و مناهی ۶

زبن وصلت فرخنده که فرمود شهنشاه
شد هلهله و غلغله تا ماه ز ماهی ۷

شد یوسف ما را ملک مصر خریدار
نک بانوی مصر است بر این گفته گواهی ۸

نقد دل ابناء وطن خواستهٔ تست
بردار ازین خواسته هر قدر که خواهی ۹

خواندم خط بخت از رخت آن ‌روز که بودی
چون غنچهٔ نوخاسته بر گلبن شاهی ۱۰

فالی زدم آن روز به دیدار تو و امروز
هستم به عیان گشتن آن فال مباهی ۱۱

هرچندکه از خدمت درگاه تو دورم
هستم ز دل و جان به ره عشق تو راهی ۱۲

بگشا به تفقد در معمورهٔ دل‌ها
کاین ملک نگیرند به نیروی سپاهی ۱۳

شو خواستهٔ خلق و دل از خواسته بردار
خواهنده فزاید چو تو از خواسته کاهی ۱۴

چون خاطرت آئینهٔ غیبی است یقینست
ز احوال (‌بهار) آگهی ای شاه کماهی ۱۵

هرکس به ‌ازل قسمت خود دید و پذیرفت
گل افسر یاقوتی و ما چهرهٔ کاهی ۱۶