شماره ۵۴ - راستی روی نکویش به گلستان ماند

راستی روی نکویش به گلستان ماند
خط و خالش به گل‌و سبزه وریحان ماند ۱

نه همینش دو رخ تازه بود، چون گل سرخ
که دهانش به یکی غنچهٔ خندان ماند ۲

دستگاهی که در آنجا نبود حوروشی
گر همه باغ بهشت است به زندان ماند ۳

چکنم گر به غمت شهره نباشم درشهر
عشق در دل نتوان گفت که پنهان ماند ۴

تجربت شدکه ز هجران نتوان رست به صبر
زان که دردیست صبوری که به درمان ماند ۵

هرکه‌را نیست به دل عشق و به سر سودایی
حیوانی است منافق که به انسان ماند ۶

نه عجب گر بچکد خون دل از چشم بهار
پیش آن غمزهٔ خونین که به پیکان ماند ۷

خطه دلکش بجنورد بهشتی است دربغ
کز خراسان بود و هم به خراسان ماند ۸