شمارهٔ ۱۰۸ - مردمان لئیم

این ناکسان که کوس بزرگی همی زنند
ممتاز نیستند ز کس جز به مال خویش ۱

بستان و باغ دارند اما نمی‌دهند
هرگز یکی چغاله به طفل چغال خویش ۲

خاتون اگر خیال خیاری کند، نهد
سر چون‌خیار بر سر فکر و خیال خویش ۳

محصول باغ و باغچهٔ خانه را دهند
بقال راکه بارکند بر بغال خویش ۴

وز بهر اهل خانه فرستدگه غروب
زانگور غژم گشته و آلوی کال خویش ۵

چون کوت کش بیاورد از بهر باغ کوت
مزدیش نیست تا نتکاند جوال خویش ۶

حمالی ار زغال بیارد برایشان
باید که خاکه بسترد از دست و بال خویش ۷

ور دست و بال او نشد ازگرد خاکه پاک
بایست یک درم فکند از زغال خویش ۸

گر سائلی بخواهد از آن قوم حاجتی
نادم کنندش از جبروت و نکال خوبش ۹

چیزی طلب کنند ز سائل به دست مزد
گر خواست پس بگیرد از آنان سؤال خویش ۱۰

اندر پیش دوند و بلیسند دست و پاش
بینند اگر یکی مگس اندر مبال خوبش ۱۱

چون گربهٔ گرسنه که جسته است طعمه‌ای
غرند پای سفره به اهل و عیال خوبش ۱۲

یک لقمه نان خود را دارد عزیزتر
از دختر و زن و پسر و عم و خال خویش ۱۳

آنان که فکر لقمهٔ نانشان به‌سر پزند
جان می‌نهند بر سر فکر محال خوبش ۱۴

کاش این مواظبت که زنان حرام خود
دارند، داشتند ز جفت حلال خویش! ۱۵