هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از هنر و توانایی خود در سرودن شعرهای زیبا و بدیع سخن میگوید. او اشاره میکند که هر برگ از شعرش مانند باغی پر از گلهای رنگارنگ است. همچنین، شاعر به رابطه خود با شخصی به نام ناصر اشاره کرده و از سرودن شعری محکم و استوار سخن میگوید. در پایان، او از گذر زمان و کهنگی صحبت میکند.
رده سنی:
15+
این متن دارای مفاهیم عمیق ادبی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
شمارهٔ ۱۳۷ - قطعهٔ الحاقی در پاسخ فانی سمنانی
فانی، کز زادن چنو سخن آرای
مادر ایام شد عقیم و سترون ۱
خوشا زبن چامهٔ بدیع که باشد
باغی پریاسمین و خیری و سوسن ۲
هر ورقی راکزو دو بیت نگاری
گردد بیغارهٔ پرند ملوّن ۳
دیدم ازبن یک قصیده پاکی طبعش
دید توان نور آفتاب ز روزن ۴
لیک من و فانیایم بندهٔ ناصر
آنکه سروده است این چکامهٔ متقن ۵
«دیر بماندم در این سرای کهن من»
«تاکهنم کرد صحبت دی و بهمن» ۶
مادر ایام شد عقیم و سترون ۱
خوشا زبن چامهٔ بدیع که باشد
باغی پریاسمین و خیری و سوسن ۲
هر ورقی راکزو دو بیت نگاری
گردد بیغارهٔ پرند ملوّن ۳
دیدم ازبن یک قصیده پاکی طبعش
دید توان نور آفتاب ز روزن ۴
لیک من و فانیایم بندهٔ ناصر
آنکه سروده است این چکامهٔ متقن ۵
«دیر بماندم در این سرای کهن من»
«تاکهنم کرد صحبت دی و بهمن» ۶
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۶
۳۷۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۳۶ - گیو تاجر
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۳۸ - در سوگ پدر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
