شمارهٔ ۱۷۹ - در هجو کسی که بهار را حبس کرد

من و تو هر دو ای ...
دو جوانیم شوخ و مندیلی ۱

تو کنون از وجوه هندوستان
زر ستاندستی و کنی پیلی ۲

به رخ خود پی فریب عوام
شکلکی بسته‌ای تو تبدیلی ۳

تو مرا حبس می‌کنی آوخ
شرم بادت ز ننگ فامیلی ۴

چون مرا بینی و تو را بینم
هر دومان می‌شویم پاتیلی ۵

تو از آن اخم‌های اجمالی
من ازین خنده‌های تفصیلی ۶

خندهٔ من چو شی رشرزهٔ نر
اخم تو چون جهود تنزیلی ۷

کاین پس از اخم می کند نغ‌نغ
وآن پس از خنده می‌زند سیلی ۸