هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی است که از مخاطب می‌پرسد چرا با وجود نزدیکی به حقیقت، هنوز در ترس و تردید به سر می‌برد. شاعر از مخاطب می‌خواهد که از تعلقات دنیوی دست بردارد و به سوی حقیقت قدسی حرکت کند. او تأکید می‌کند که جست‌وجوی حقیقت نیازمند رهایی از محدودیت‌های مادی و معنوی است.
رده سنی: 16+ این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیازمند بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی است. مخاطبان زیر 16 سال ممکن است در درک کامل این مفاهیم با مشکل مواجه شوند.

غزل ۲۵۴۱ - الا ای جان جان جان، چو می‌بینی چه می‌پرسی؟

اَلا ای جانِ جانِ جان، چو می‌بینی چه می‌پُرسی؟
اَلا ای کانِ کانِ کان، چو با مایی چه می‌تَرسی؟ ۱

زِ لا و لِم مُسَلَّم شو، به هر سو کِتْ کَشَم می‌رَو
به قُدّوسَت کَشَم آخِر، که خانه زادهٔ قُدسی ۲

چه در بحثِ اصولی تو؟ چه در بَندِ فُصولی تو؟
چه جِنْس و نوع می‌جویی؟ کَزین نوعیّ و زین جِنْسی ۳

اگر دامانِ جان گیری، به تَرکِ این و آن گیری
که از جُمله مُبَرّایی، نه از جِنّی نه از اِنْسی ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
کانال گوهرین در ایتا
۴۲۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۵۴۰ - چو شیر و انگبین جانا چه باشد گر درآمیزی؟
گوهر بعدی:غزل ۲۵۴۲ - بتاب ای ماه بر یارم، بگو یارا اغا پوسی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.