فقرۀ ۱۱۲

شراب به پیمان (‌یعنی به اندازه‌) خور چه هر که او شراب بی‌پیمان خورد، بسا گنه که از وی آید. ۱

اگر باده نوشی به پیمانه نوش
به آیین مردان فرزانه نوش ۲

کز افزونی می ز دل‌ها گناه
برُوید، چو از تند باران گیاه ۳

وگر گفتهٔ من پسند آیدت
مخور می که از می گزند آیدت ۴

‌بود سوزیان این می لعل‌پوش‌
زیانش ز تو، ‌سودش از می‌فروش ۵