غزل ۱۷ - بوی پیراهن دلیل راه شد یعقوب را

بوی پیراهن دلیل راه شد یعقوب را
هست از طالب فزون درد طلب مطلوب را ۱

کاه را بال و پر پرواز گردد کهربا
نیست در دست اختیاری سالک مجذوب را ۲

حسن را از دیده های پاک نبود سرکشی
می کشد آیینه بی مانع به بر محبوب را ۳

بوته خاری است جنت مو دیدار تو را
سیر چشمی می کند مکروه هر مرغوب را ۴

بی قراری می شود بال و پر موج خطر
نیست جز تسلیم لنگر بحر پر آشوب را ۵

دید تا درد گران سنگ من بی صبر را
شد زبان شکر امواج بلا ایوب را ۶

از شکستن می شود پوشیده در دل راز عشق
پاره کردن می کند سربسته این مکتوب را ۷

پیش روشن گوهران یک جلوه دارد خار و گل
کی کند صائب تمیز آیینه زشت و خوب را؟ ۸