غزل ۱۸ - من ملایم کردم از آه آسمان سخت را

من ملایم کردم از آه آسمان سخت را
نرم از آتش می توان کردن کمان سخت را ۱

سختی ایام را مردن تلافی می کند
عذرخواهی هست چون مغز استخوان سخت را ۲

گر نمی گردید پیدا، مصرفی چون بیستون
ما چه می کردیم چون فرهاد، جان سخت را ۳

سختیی کان نیست ذاتی، زود زایل می شو
می توان کردن به آبی نرم، نان سخت را ۴

نرم تر از مغز گردانید در کام هما
زور بازوی قناعت، استخوان سخت را ۵

نیست حرف نرم را تأثیر در آهن دلان
ناوک از فولاد می باید نشان سخت را ۶

قسمت منصور از دار فنا خمیازه بود
من کشیدم گوش تا گوش این کمان سخت را ۷

ناله گرمی اگر صائب به فریادم رسد
می کنم نرم آن دل نامهربان سخت را ۸