غزل ۳۴ - حسن بی پروا به فرمان هوس باشد چرا؟

حسن بی پروا به فرمان هوس باشد چرا؟
برق عالمسوز در زنجیر خس باشد چرا ۱

باده پر زور، کار سنگ با مینا کند
مست را اندیشه از بند عسس باشد چرا ۲

تا هوا ابر و چمن پر گل بود، از زهد خشک
آدمی در چار دیوار قفس باشد چرا ۳

دامن غواص پر گوهر شد از پاس نفس
اینقدر غافل کس از پاس نفس باشد چرا ۴

تا به خاموشی توان سنگ نشان گشتن، کسی
در قطار هرزه نالان چون جرس باشد چرا ۵

تا کسی دریا تواند گشتن از ترک هوا
چون حباب پوچ در بند نفس باشد چرا ۶

آن که کوه قاف چون عنقا بود یک لقمه اش
بر سر خوان ها طفیلی چون مگس باشد چرا ۷

این جواب آن غزل صائب که می گوید حکیم
تا نفس باشد، کسی بی همنفس باشد چرا؟ ۸