غزل ۴۱ - نیستی طفل، اینقدر بر خاک غلطیدن چرا؟

نیستی طفل، اینقدر بر خاک غلطیدن چرا؟
گل به روی آفتاب روح مالیدن چرا ۱

جسم خاکی چیست کز وی دست نتوان برفشاند؟
گرد دست و پای خود چون گربه لیسیدن چرا ۲

خاک صحرای عدم از خون هستی بهترست
بر سر جان اینقدر ای شمع لرزیدن چرا ۳

کور را از رهبر بینا بریدن غافلی است
بی سبب از عیب بین خویش رنجیدن چرا ۴

سرو من، با سایه خود سر گرانی رسم نیست
اینقدر از خاکسار خویش رنجیدن چرا ۵

سنگ را پر می دهد شوق عزیزان وطن
ای کم از سنگ نشان، از جا نجنبیدن چرا ۶

(قدر شعر تر چه می دانند ناقص طینتان؟
آب حیوان بر زمین شوره پاشیدن چرا) ۷

(عمر چون باد بهاری دامن افشان می رود
در میان خار و خس چون گل نخندیدن چرا) ۸

بعد عمری از لب لعل تو بوسی خواسته است
اینقدر از صائب گستاخ، رنجنیدن چرا؟ ۹