غزل ۴۳ - گریه مستانه می سازم شراب تلخ را

گریه مستانه می سازم شراب تلخ را
می کنم چون ابر مروارید آب تلخ را ۱

زاهدان طفل مشرب، امت شیرینی اند
می کنم در کار مستان این شراب تلخ را ۲

عشق حیران چه می داند عتاب و لطف چیست؟
می خورد چون آب شیرین ریگ آب تلخ را ۳

باده روشن علاج ظلمت غم می کند
می شکافد تیغ برق از هم سحاب تلخ را ۴

تا کی از بیم اجل عمرم به تلخی بگذرد؟
می کنم شیرین به خود یک چشم خواب تلخ را ۵

تا به تلخی های زهر چشم او خو کرده ام
می شمارم باده شیرین، جواب تلخ را ۶

بس که صائب دیده ام تلخی ازین شکر لبان
می شمارم خنده شیرین، عتاب تلخ را ۷