غزل ۴۷ - می گدازد خون گرمم نشتر فصاد را

می گدازد خون گرمم نشتر فصاد را
می کند از آب عریان، دشنه ی فولاد را ۱

سرو از قمری به سر صد مشت خاکستر فشاند
تا به سنبل راه دادی شانه ی شمشاد را ۲

این گل روی عرق ناکی که من دیدم ازو
دسته ی گل می کند آیینه ی فولاد را ۳

چرخ را آرامگاه عافیت پنداشتم
آشیان کردم تصور ،خانه ی صیاد را ۴

گر چه بی رحم است اما بی بصیرت نیست حسن
نعل گلگون می نماید تیشه ی فرهاد را ۵

باز صائب عندلیبان را به شور آورده ای
بر هم آوازان خود مپسند این بیداد را ۶