غزل ۴۸ - از شکست ماست گردش، چرخ بی بنیاد را

از شکست ماست گردش، چرخ بی بنیاد را
نیست غیر از دانه آب این آسیای باد را ۱

آب شد پیکان او تا از دل گرمم گذشت
می گدازد نامه ی من خامه ی فولاد را ۲

طوق قمری سرو بستان را کمند وحدت است
نیست از زنجیر پروا مردم آزاد را ۳

می کند هر کس که بر عمر سبکرو اعتماد
می گذارد بر سر ریگ روان بنیاد را ۴

سخت جانان را نمی گردد ملامت سنگ راه
بیستون سنگ فسان شد تیشه ی فرهاد را ۵

ناله ام بسیار بی رحمانه بر آهنگ زد
سخت می ترسم به رحم آرد دل صیاد را ۶

قوت دست دعا گردد ز بی برگی زیاد
هست در خشکی گشایش پنجه ی شمشاد را ۷

حاجت پا سنگ نبود، سنگ چون باشد تمام
بر غم خود چند افزایی غم اولاد را ۸

چشم در صنع الهی باز کن، لب را ببند
بهتر از خواندن بود، دیدن خط استاد را ۹

سخت تر گردد گره هر گاه صائب تر شود
کی گشاید باده ی گلگون دل ناشاد را؟ ۱۰