هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعاره‌های زیبا، به موضوعاتی مانند عشق، عقل، درد و رنج، و طبیعت می‌پردازد. شاعر از عناصری مانند می، کوه طور، زنبور، خال، و بلبل برای بیان احساسات خود استفاده کرده است.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان ادبی ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.

غزل ۶۳ - چون ز می افروختی آن عارض پر نور را

چون ز می افروختی آن عارض پر نور را
داغ بی تابی چراغان کرد کوه طور را ۱

از سر پر شور ما ای عقل ناقص در گذر
پاسبانی نیست حاجت خانه زنبور را ۲

بر گل رخسار او آن خال دلکش را ببین
بر کف دست سلیمان گر ندیدی مور را ۳

بلبل بی شرم گرم ناله بیجا گشته است
عاشق خاموش باید غنچه مستور را ۴

ای خط بی رحم، دست از دانه خالش بدار
از نظر پنهان مکن، دلخوش کن صد مور را ۵

پیش ازین خالش چنین بی رحم و سنگین دل نبود
خط مشکین کرد خاک آلود این زنبور را ۶

درد را با دردمندان التفات دیگرست
با سر بندست پیوند دگر ساطور را ۷

هر متاعی را خریداری است صائب در جهان
بهر زخم عاشقان دارد قیامت شور را ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۴۰۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۶۲ - خط نسازد بی صفا آن عارض پر نور را
گوهر بعدی:غزل ۶۴ - سهل مشمر همت پیران با تدبیر را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.